ถ้าไม่อยากเสียแฟน(อ่านซะ)
posted on 27 Oct 2008 20:03 by nearnessนี่สำหรับผมแล้วอ่ะครับ
ไม่เคยง้อผู้หญิง ไม่เคยง้อใครเลย เคยมีแฟนหลายคน (ไม่เคยง้อแม้แต่แฟน)
ผมเป็นคนที่ค่อนข้างตรงไปตรงมา ผิดบอกว่าผิดถูกบอกว่าถูก
ผมเคยว่าแฟนนะครับว่า อะไรๆก็งอล อะไรๆก็ต้องง้อ
ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ ทำไมต้องง้อด้วย
แต่พอมาถึงแฟนคนล่าสุดที่ผมรักเธอมาก(มากจริงๆ มากกว่าทุกคนที่เคยคบมา) เธอเป็นคนที่ทำให้ผมรู้ซึ้งว่า
ถึงไม่ผิดเราก็ควรอ่อนบ้าง ไม่ใช่ถูกก็ยึดอยู่ท่าเดียวว่าเราถูกเราไม่ผิดเราไม่ง้อ เพราะตอนที่เธอเดินจากผมไป
ชีวิตผมเปลี่ยนไปเลย เห็นเธอยื่นคุยกับเจ้าของร้านไอติม ผมยังหึงเธอ เห็นเธอยืนอยู่ข้างถนน ผมก็ยังอยากเข้าไปจับมือแล้วบอกว่าขอโทษเราผิดไปแล้วยกโทษให้เรานะ เราผิดเอง(แต่ก็ไม่ทำเพราะอาย)
จนวันเวลาผ่านไปเกือบ7เดือนเธอก็ยังไม่มีแฟนใหม่ (ผมตามดูเธอเกือบทุกที่ที่เธอไปโดยที่เธอไม่รู้ตัว) ผมเลยตัดสินใจตัดฟอร์มที่วางมานานเดินเข้าไปหาเธอ ผมบอกว่าขอโทษนะ เราขอโทษ เราจะไม่ทำอย่างเดิมอีกแล้ว เราไม่รู้ว่าเวลาง้อผู้หญิงมันต้องทำยังไง แต่ว่ารู้ไว้นะว่าง้อ(ผมเอาดอกกุหลาบสีขาวยื่นให้เธอ)เธอบอกว่ารู้สึกตัวแล้วหรอ? อืม ผมรู้สึกตัวแล้วผมจะไม่หยิ่งไม่จองหองอีกแล้ว ให้โอกาสผมได้ไหม เธอตอบว่าถ้างั้นฉันให้เวลาเธอพิสูจน์1เดือน ถ้าเธอทำได้เราค่อยพูดกันอีกที จากวันนั้นเธอได้โทรมาหาผมแล้วก็บอกว่าวันพรุ่งนี้แล้วทุกๆวันเธอต้องเลี้ยงข้าวเช้า ข้าวเที่ยง กับข้าวเย็นให้ฉันนะ ห้ามพลาดแม้แต่วันอยุดราชการและวันใดๆ
ผมดีใจมากแล้วตอบตกลงทางโทรศัพท์ทันที วันต่อมาผมทำตามที่เธอบอก พาเธอไปทานอาหารที่ภัตราคารหรูตอนเช้าและเที่ยง พอตอนเย็นผมพาเธอไปทานอาหารที่ร้านข้างทะเล(ชลบุรี)ผมทำแบบนี้ทุกวัน จนถึงวันที่28 มกราคม 2550 ซึ่งเป็นวันเกิดของเธอ ผมดันไปเลี้ยงรุ่นกับเพื่อนโดยลืมเธอไปสนิท ผมได้ทิ้งเธอให้อยู่ที่ภัตราคารที่ผมลืมเพราะว่าผมได้รับโทรศัพท์เพื่อนแล้วเพื่อนบอกมาไวๆนะงานจะเริ่มแล้ว)ด้วยความที่ผมไม่ได้เจอเพื่อนมาเกือบ20ปีแล้ว ตอนเช้าวันนั้นผมลืมเรื่องนัดไปสนิทแถมผมไม่ได้ไปรับเธออีกวันนั้นผมได้เจอเพื่อนเก่า เจอความสนุกแบบเสี่ยวๆ แต่ที่ผมไม่เจอคือคนที่ทำให้ผมหึงเป็น คนที่ทำให้ผมง้อคนเป็น ทำให้ผมได้เจอกับคำว่า "อ่อนน้อมถ่อมตน"พอผมกลับมาเห็นกระดาษติดอยู่หน้าห้องเขียนว่า"เธอหมดโอกาสแล้ว"ผมลุกลี้ลุกลนแล้วรีบโทรหาเธอทันที แต่ผมก็โทรไม่ติดเพราะเธอตัดสาย พอผมไปหาบ้านเธอแม่เธอบอกว่าเธอมาจัดเสื้อข้าวของต่างๆแล้วบอกว่าจะไปที่เยอรมันนี ผมถามต่อว่าวันไหน แม่เธอบอกว่าเธอจองตั๋วมานานแล้วเพราะวันนี้เธอจะชวนผมไปทีเยอรมันนีแล้วจะไปเที่ยวกับเธอ ผมรีบไปที่สุวรรณภูมิทันที ผมไปที่เซนเตอร์เซอวิช พนักงานบอกว่าเครื่องบินขาออกไปเยอรมันนีของการบิน....ได้ออกไปแล้วคะ ผมเดินกลับรถโดยไม่รู้จุดหมาย แล้วผมขับรถไปทั่วกรุงเทพโดยไม่รู้ว่าขับไปไหน ไปทำอะไร แล้วจะทำไปทำไม.............
หลังจากนั้นประมาณ7เดือน(เดือนสิงหาคม)เธอส่งภาพลูกกับสามีเธอมาให้
ผมยิ้มทั้งน้ำตาเพราะถ้าผมไปร้านอาหารเธอวันนั้น คนที่ยืนข้างเธออาจเป็นผมเด็กที่เธออุ้มอาจเป็นลูกของผม
ผมยินดีกับเธอที่เจอคนที่ดี ดีกว่าผม ดีกว่าผมที่หยิ่งจองหองง้อคนไม่เป็นคนนี้
ผมอยากจะย้อนเวลาไปบอกเธอว่า"ผมขอโทษ"
